Hayatı Bilemeyenlere

Biraz daha dursaydın, anlasaydın. Sen de hayatı bilemeyenlerdensin. Kolay olacağını söylemedim ama bu istemediğin bir süreçse elimden ne gelir ki? Hayatı bilememen benim suçum değil, Belki şahsıma münhasır kişiliğimi anlaman da zordur sanıyorum. Cesaretimin azaldığı açılarda yakınıma gelmen, hiç yakışmadı. Sen yaşamayı bilmiyorsun, beni anlamıyorsun. İmkânsızlık kalelerim yok benim, sensin örümcek ağlarıyla yaşayan. Bu çetrefilli yolculuğu sevmemek elde mi sence? Bence bu mükemmel bir şey. Kim cebren ve hile ile hayatı tamamlamak ister ki? Bu serüvenin peşinde ödünler vermişim. Serüvenim hayal değil demiştim, Sözümü tutup, İmkânsızlık dediklerinizin peşine koşarken, Arkamdan yetişemeyenleri, Bir bir yüklerimden arınır misali sırtımdan atacağım. Hayatı bilemeyenlere, acımayacağım. Sonsuz öğretilere sırtını çevirenleri anlayamayacağım. Sizin sınırlarınız bir köyün bitimine kadar Ama benim sınırım yok. Bu evren kadar derin fikirlere sahip olmak… Benim! Bu hayatı anlayamayacağınız kadar anlaşılmaz olmak… Benim! Nilüferler açarken hayatı bilemeyenlere, Bu sonbahar, kış mevsimlerinde sanata küsenleri anlamak mümkün değil. Fütursuz hayatlarınızı kendinize saklayın lütfen. Gelişmeyi başaramayanlara gelsin bu sözlerim. Şehirde yaşamak değil, şehri yaşamaktır, Hayat yaşanacak değil, Yaşama uğruna başarılan sonunda yok oluşun olduğu bir tezattır. O yüzden bu hayatın tadını sonuna kadar çıkarmak uğruna… Umarsız, tasasızlığın zirvesine çıkmakta, Benim! Hayatı bilemeyenlere, Kaybedenlere, Şuurunu yitirenlere, Deliliği, Çılgınlığı, Akılsızlık olarak kaydedenlere sitemim sonsuz! Siz nereden bilirsiniz, Aşkı, İhtirası, Saygıyı, Bir çift lafın belini kıramayan, Soğuk varlıklar. Umuyorum, Unutuyorum, Yaşıyorum bu şehri kalbimin ta derinlerinde, Hayatı bilemeyenlere kahretmeyi bırakıyorum. Kendimle barışıyorum, Yaşıyorum, Hayatı bilemeyenlere inat!